چو دل بی مدعا افتاد گو عالم به غارت رو

که از آغاز با خود نسخه انجام بردارد

دماغ پختگان مشکل شود خجلتکش هستی

مگر این ننگ همت را خیالی خام بردارد

که ممکن نیست توفان از گهر آرام بردارد

گرانجان را نباشد طاقت بار سبکروحان

نگین را می شود قالب تهی چون نام بردارد