مگر این ننگ همت را خیالی خام بردارد

نظر از سیر هستی بستن است آخر، خوشا چشمی

که از آغاز با خود نسخه انجام بردارد

دماغ پختگان مشکل شود خجلتکش هستی

چو دل بی مدعا افتاد گو عالم به غارت رو

که ممکن نیست توفان از گهر آرام بردارد

گرانجان را نباشد طاقت بار سبکروحان