که رنج خودفروشی می کشد هرکس درم دارد

فضولیهای امید اینقدر جان می کند ورنه

دل الفت پرست یاس از شادی چه غم دارد

به ترگ جاه زن تا درنگیرد ننگ افلاست

به لغزش چون ننالد خامه حسرت صریر من

که زنجیر سیه بختی به تحریک قدم دارد

ز تدبیر محبت غافلم لیک اینقدر دانم