ز ساز و برگ آسایش چه دارد منعم غافل

قدح کج کرده صهبایی که شرم از ریختن دارد

به وضع غنچه فرصت می دهد آواز گل ها را

که لب زینهار مگشایید خاموشی چمن دارد

همه گر نام دارد در زمین آب کن دارد

چنین کز دیده ها یوشیده اند احوال مجنونم

که گر گردون شوم عریانی من پیرهن دارد