نپنداری عبث بر دامن هر ذره می پیچم

جهانی سوی بیرنگی ز حسرت کاروان دارد

تامل گر کنی هر کس به رنگی رفته است از خود

تپشهایی که دارد بحر، گوهر هم همان دارد

جهان را گرد مجنون محمل لیلی گمان دارد

دبستان ادب را آن نزاکت فهم اسرارم

که طفل اشک من در خامشی درس روان دارد