به رنگ آتش یاقوت ناپیداست دود من

که هر شاخش چو بوی گل خدنگی در کمان دارد

به بخت خود چه سازد عاشق مسکین که آن بدخو

سراپا الفت است اما دل نامهربان دارد

به حیرت رفته شوقت عجب ضبط عنان دارد

ز خودکامی برون آ، بی نیاز خلق شو بیدل

که اوج قصر همتها همین یک نردبان دارد