تا به دلت کین کس بود مژه مگشا

خواجه چه دارد اگر غلام ندارد

نفرت ازین مزبله به قدر تمیز است

مفت دماغی که جز زکام ندارد

تیغ غضب جز حیا نیام ندارد

سوخت دل اما نکر د آینه روشن

حیف چراغی که هیچ شام ندارد