به خلوتی که ندیده است و محفلی که ندارد

نفس گداخت دویدن، به باد رفت نپیدن

خیال پا نکشید آخر از گلی که ندارد

به جز جنون چه فروزد چراغ فطرت انسان

غم محبت و داغ وفا ورنج تمنا

چها نمی کشد این بیدل از دلی که ندارد