گذشته است جهانی ز اوج منتظر عنقا

ز ناخن المی سینه خستنی که ندارد

سپند مجمر تصویرهمچو من به که نالد

ز وحشتی که فسرده ست و جستنی که ندارد

به بال دعوی از خویش رستنی که ندارد

اسیر حرص چه کوشش کند به ناز رهایی

بر این دکان هوس دل نبستنی که ندارد