خم هر موج می از نسبت نیرنگ ابرویت

خدنگ حسرت ابروکمانی دلنشین دارد

نمی چیند ز سیر لاله و گل خجلت شوخی

د رین گلشن چه شبنم هر که چشمی پاک بین دارد

شکست توبه ما در شکست آستین دارد

مشو مغرور تمکین در تعلق زا جسمانی

که گردی بیش نبود هرکه الفت با زمین دارد