کمال دانش ماگر فراموشی ست از عالم

که سرو این چمن صد دست در یک آستین دارد

به احرام محبت از گداز دل مشو ایمن

هوای وادی مجنون مزاج آتشین دارد

مشو مغرور آگاهی که غفلت هم همین دارد

به رنج یک تپیدن صد جهان عشرت نمی ارزد

نمی دانم کدامین آرزو دل را برین دارد