که سرو این چمن صد دست در یک آستین دارد

شکنج چهره اقبال باشد درخور دولت

به قدر نردبان قصر شهان چین جبین دارد

ندارد چاره از بی دستگاهی طینت موزون

به احرام محبت از گداز دل مشو ایمن

هوای وادی مجنون مزاج آتشین دارد

کمال دانش ماگر فراموشی ست از عالم