شکنج چهره اقبال باشد درخور دولت

سراسر خانه آیینه ام یک گل زمین دارد

به هر بی دست وپایی شمع از خودمی برد خود را

نبیند واپسی هرکس نگاه پیش بین دارد

به قدر نردبان قصر شهان چین جبین دارد

ندارد چاره از بی دستگاهی طینت موزون

که سرو این چمن صد دست در یک آستین دارد