سراسر خانه آیینه ام یک گل زمین دارد

تصرف نیست ممکن در دل ما عیش امکان را

که این اقلیم را داغ غمت زیر نگین دارد

تو هر رنگی که خواهی جلوه کن در تنگنای دل

به هر بی دست وپایی شمع از خودمی برد خود را

نبیند واپسی هرکس نگاه پیش بین دارد

شکنج چهره اقبال باشد درخور دولت