به قدر نردبان قصر شهان چین جبین دارد

به هر بی دست وپایی شمع از خودمی برد خود را

نبیند واپسی هرکس نگاه پیش بین دارد

شکنج چهره اقبال باشد درخور دولت

ندارد چاره از بی دستگاهی طینت موزون

که سرو این چمن صد دست در یک آستین دارد

به احرام محبت از گداز دل مشو ایمن