یک غنچه صدگلستان آغوش می گشابد

تن داده اند بر فحش داد این چنین که دارد

خلقی وسیع خفته ست در تنگی سرینها

جز کام این حواصل دامن به چین که دارد

مقعد به خنده باز است طبع حزین که دارد

از بسکه دور گردون گرداند طور مردم

تا پشت برنتابد بر زن یقین که دارد