از بسکه دور گردون گرداند طور مردم

جز کام این حواصل دامن به چین که دارد

یک غنچه صدگلستان آغوش می گشابد

مقعد به خنده باز است طبع حزین که دارد

تا پشت برنتابد بر زن یقین که دارد

ادبار مرد و زن را نگذاشت نام اقبال

یک کاف و واو نون است تا کاف و سین که دارد