چو موج گوهر از من یک تپش جرات نمی بالد

که این گلزار رنگ گرد دل گردیده ای دارد

ز عالم چشم اگر بستی به منزلگاه راحت رو

نگه در لغزش مژگان ره خوابیده ای دارد

جنون ناتوانان شور آرامیده ای دارد

رضای دوست می جویم طریق سجده می پویم

سر تسلیم خوبان پای نالغزیده ای دارد