در این بحر از غنا سامانی وضع صدف مگذر

مژه نگشوده ای این خانه وحشت دری دارد

ندارد گردباد این بیابان ننگ افسردن

به هر بی دست و پایی چیدن دامن پری دارد

کف دست طمع بر هم نهادن گوهری دارد

به توفان خیال پوچ ترسم گم کنی خود را

تو تنها می روی زین دشت و، گردت لشکری دارد