سفیه انگار منعم راکه سایل بر در جودش

سر افتاده ای دارم که خجلت برنمی دارد

گل بیتابی ام چندان نزاکت پرور است امشب

که گر آیینه گردد رنگ حیرت برنمی دارد

ندارد بار تا گرد مذلت برنمی دارد

ز ساز سرکشیها عجز پیما ناله ای دارم

که گر توفان کند جز دست حاجت برنمی دارد