گل بیتابی ام چندان نزاکت پرور است امشب

نگاه بی دماغان ناز عبرت بر نمی دارد

مگرچون نقش پا با خاک محشورم کنی ورنه

سر افتاده ای دارم که خجلت برنمی دارد

که گر آیینه گردد رنگ حیرت برنمی دارد

سفیه انگار منعم راکه سایل بر در جودش

ندارد بار تا گرد مذلت برنمی دارد