مگرچون نقش پا با خاک محشورم کنی ورنه

که کوه از ناله غیر از ننگ خفت بر نمی دارد

دلیل ترک اسبابم مباش ای ذوق آزادی

نگاه بی دماغان ناز عبرت بر نمی دارد

سر افتاده ای دارم که خجلت برنمی دارد

گل بیتابی ام چندان نزاکت پرور است امشب

که گر آیینه گردد رنگ حیرت برنمی دارد