شرر هم در دل سنگ آب در پرویزنی دارد

زسیر سرنوشت این دشت تنگی کرد بر دلها

به هرجا کسوت ما چین ندارد دامنی دارد

تامل گر نگردد هر زمان توفیق آزادی

حیا از طینت ما جز ادب چیزی نمی خواهد

فضولی گر همه از خود برآیی ؟؟دنی دارد

نمی دانم چه خرمن می کنم زین کشت بیحاصل