نمی دانم چه خرمن می کنم زین کشت بیحاصل

شرر هم در دل سنگ آب در پرویزنی دارد

حیا از طینت ما جز ادب چیزی نمی خواهد

فضولی گر همه از خود برآیی ؟؟دنی دارد

نفس تا ریشه اش باقی ست دل برکندنی دارد

زگفتن چرب و نرمی خواه و از دیدن حیا بیدل

بهار پسته و بادام هریک روغنی دارد