گل این باغ در رنگ تغافل دیدنی دارد

چمنها در نقاب خاک پنهان است و ما غافل

اگر عبرت گریبانی کند گل چیدنی دارد

ببند از خلق چشم و هرچه می خواهی تماشاکن

سر و برگ املها می کشد آخر به نومیدی

تو طوماری که انشا کرده ای پیچیدنی دارد

ز هر مو صبح گل کرده ست و دل افسانه می خواند