ز هر مو صبح گل کرده ست و دل افسانه می خواند

گل این باغ در رنگ تغافل دیدنی دارد

سر و برگ املها می کشد آخر به نومیدی

تو طوماری که انشا کرده ای پیچیدنی دارد

به خواب غفلت ما یک مژه خندیدنی دارد

بساط استقامت از تکلف چیده ایم اما

به رنگ شمع سرتا پای ما لغزیدنی دارد