بساط استقامت از تکلف چیده ایم اما

تو طوماری که انشا کرده ای پیچیدنی دارد

ز هر مو صبح گل کرده ست و دل افسانه می خواند

به خواب غفلت ما یک مژه خندیدنی دارد

به رنگ شمع سرتا پای ما لغزیدنی دارد

پیام کبریایی در برت واکرده مکتوبی

رگ گردن چه سطر است اینقدر فهمیدنی دارد