به رنگ شمع سرتا پای ما لغزیدنی دارد

ز هر مو صبح گل کرده ست و دل افسانه می خواند

به خواب غفلت ما یک مژه خندیدنی دارد

بساط استقامت از تکلف چیده ایم اما

پیام کبریایی در برت واکرده مکتوبی

رگ گردن چه سطر است اینقدر فهمیدنی دارد

به کفت وگو عرق کردی دگر ای بی ادب بشکن