پیام کبریایی در برت واکرده مکتوبی

به خواب غفلت ما یک مژه خندیدنی دارد

بساط استقامت از تکلف چیده ایم اما

به رنگ شمع سرتا پای ما لغزیدنی دارد

رگ گردن چه سطر است اینقدر فهمیدنی دارد

به کفت وگو عرق کردی دگر ای بی ادب بشکن

حیا آیینه می بیند، نفس دزدیدنی دارد