آیینه او محرمی وصل ندارد

عجز تو چه خارا از قدم لنگ برآرد

زین بار که من می کشم از کلفت هستی

سنگینی نامم ز نگین سنگ برآرد

حیرانی از این بیش که را دنگ برآرد؟

آه این دل مایوس نشاطم نپسندید

کو غنچه که واگردد و گلرنگ برآرد