حیرانی از این بیش که را دنگ برآرد؟

زین بار که من می کشم از کلفت هستی

سنگینی نامم ز نگین سنگ برآرد

آیینه او محرمی وصل ندارد

آه این دل مایوس نشاطم نپسندید

کو غنچه که واگردد و گلرنگ برآرد

بیدل ، به کف خاک ، قناعت کن و خوش باش