خیال هر چند پر فشاند ز عالم دل برون نراند

گر آن خروش جهان یکتا سری به این انجمن برآرد

جنونی انشا کند تحیر که عالمی را ز من برآرد

چه ممکن است این که سعی وحشت به غربتم از وطن برآرد

نرست تخمی در این گلستان که نوبهاری نکرد سامان

هوای رنگ گلت ز خاکم اگر برآرد چمن برآرد