هوای رنگ گلت ز خاکم اگر برآرد چمن برآرد

خیال هر چند پر فشاند ز عالم دل برون نراند

چه ممکن است این که سعی وحشت به غربتم از وطن برآرد

نرست تخمی در این گلستان که نوبهاری نکرد سامان

ندارد از طبع ما فسردن به غیر پرواز پیش بردن

که رنگ عاشق چو پیکر صبح پری به قدر شکن برآرد

ز پهلوی جذبه محبت قوی ست امید ناتوانان