ندارد از طبع ما فسردن به غیر پرواز پیش بردن

چه ممکن است این که سعی وحشت به غربتم از وطن برآرد

نرست تخمی در این گلستان که نوبهاری نکرد سامان

هوای رنگ گلت ز خاکم اگر برآرد چمن برآرد

که رنگ عاشق چو پیکر صبح پری به قدر شکن برآرد

ز پهلوی جذبه محبت قوی ست امید ناتوانان

سزد که چون اشک دلو ما هم ز چاه غم بی رسن برآرد