سزد که چون اشک دلو ما هم ز چاه غم بی رسن برآرد

ندارد از طبع ما فسردن به غیر پرواز پیش بردن

که رنگ عاشق چو پیکر صبح پری به قدر شکن برآرد

ز پهلوی جذبه محبت قوی ست امید ناتوانان

دل ستمدیده عمرها شد ندارد از سوختن رهایی

به لغزش اشک کاش خود را چو شمع از این انجمن برآرد

ز خاکسار وفا نبالد غبار هنگامه تعین