دماغ اهل صفا نچیند بساط انداز خودستایی

چه حیرت است اینکه حیز خود را ز جرگه مرد و زن برآرد

قدم .به آهنگ کین فشردن ز عافیت نیست صرفه بردن

تفنگ قالب تهی نماید دمی که دود از دهن برآرد

سحر محال است اگر نفس را به دستگاه سخن برآرد

غبار اسباب چند پوشد صفای آیینه تجرد

کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد