سحر محال است اگر نفس را به دستگاه سخن برآرد

قدم .به آهنگ کین فشردن ز عافیت نیست صرفه بردن

تفنگ قالب تهی نماید دمی که دود از دهن برآرد

دماغ اهل صفا نچیند بساط انداز خودستایی

غبار اسباب چند پوشد صفای آیینه تجرد

کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت