غبار اسباب چند پوشد صفای آیینه تجرد

تفنگ قالب تهی نماید دمی که دود از دهن برآرد

دماغ اهل صفا نچیند بساط انداز خودستایی

سحر محال است اگر نفس را به دستگاه سخن برآرد

کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت

قلم به آیینه پاک سازد دمی که تصویر من برآرد