قلم به آیینه پاک سازد دمی که تصویر من برآرد

غبار اسباب چند پوشد صفای آیینه تجرد

کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت

نفس به صد یاس می گدازم دگر ز حالم مپرس بیدل

چو شمع رحم است بر اسیری که مرگش از سوختن برآرد