نفس به صد یاس می گدازم دگر ز حالم مپرس بیدل

کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت

قلم به آیینه پاک سازد دمی که تصویر من برآرد

چو شمع رحم است بر اسیری که مرگش از سوختن برآرد