فنا هم مایه هستی ست ازآفت مباش ایمن

تردد چو نفس سوزد ز خود بستر برون آرد

به اشکی کلفت از دل کی توان بردن که دریا هم

یتیمی مشکل ست از طینت گوهر برون آرد

که چون بگذشتی از مردن قیامت سر برون آرد

به نو میدی در این گلشن چو رنگ امید آن دارم

که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد