که چون بگذشتی از مردن قیامت سر برون آرد

به اشکی کلفت از دل کی توان بردن که دریا هم

یتیمی مشکل ست از طینت گوهر برون آرد

فنا هم مایه هستی ست ازآفت مباش ایمن

به نو میدی در این گلشن چو رنگ امید آن دارم

که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل