به نو میدی در این گلشن چو رنگ امید آن دارم

یتیمی مشکل ست از طینت گوهر برون آرد

فنا هم مایه هستی ست ازآفت مباش ایمن

که چون بگذشتی از مردن قیامت سر برون آرد

که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل

خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد