رخت گاه عرق از آفتاب اختر برون آرد

به گلشن گر ز پا افتد غبار راه جولانت

بهار از غنچه و گل بالش و بستر برون آرد

لبت در خنده گوهر ریزد از آغوش برگ گل

رم دیوانه شوق تو گر جولان دهد گردی

به چندین گردباد آه از دل محشر برون آرد

گرفتم بی نقابی رخصت نظاره است اینجا