رم دیوانه شوق تو گر جولان دهد گردی

بهار از غنچه و گل بالش و بستر برون آرد

لبت در خنده گوهر ریزد از آغوش برگ گل

رخت گاه عرق از آفتاب اختر برون آرد

به چندین گردباد آه از دل محشر برون آرد

گرفتم بی نقابی رخصت نظاره است اینجا

نگاهی کو که مژگان واری از خود، سر برون آرد