نگاهی کو که مژگان واری از خود، سر برون آرد

رم دیوانه شوق تو گر جولان دهد گردی

به چندین گردباد آه از دل محشر برون آرد

گرفتم بی نقابی رخصت نظاره است اینجا

فسون نوخطیهای لبت بر سنگ اگر خوانم

گداز حسرتش صد آینه جوهر برون آرد

نمی ارزد به رنگ خوش عیار چهره عاشق