مشاطه قدردان بود آیینه بر قفا برد

جوش عرق چو صبحم درپرده شبنمی داشت

تا دم زدم ز هستی شرم از نفس هوا برد

یک واپسین نگاهی می خواست رفتن عمر

بیدل گذشت خلقی محمل به دوش حسرت

ما را هم آرزویی می برد تا کجا برد