بیدل گذشت خلقی محمل به دوش حسرت

تا دم زدم ز هستی شرم از نفس هوا برد

یک واپسین نگاهی می خواست رفتن عمر

مشاطه قدردان بود آیینه بر قفا برد

ما را هم آرزویی می برد تا کجا برد