چشمی که از غبار دلش نیست عبرتی

خود را مگر هلال به پشت دو تا برد

محروم دامن تو غبار نیاز من

صد صبح چاک سینه به دوش هوا برد

یارب که التجا به در توتیا برد

حسن قبول جعوه کمین بهانه ایست

کو دل که جای آینه دست دعا برد