یارب که التجا به در توتیا برد

محروم دامن تو غبار نیاز من

صد صبح چاک سینه به دوش هوا برد

چشمی که از غبار دلش نیست عبرتی

حسن قبول جعوه کمین بهانه ایست

کو دل که جای آینه دست دعا برد

زاهد ز سبحه نعل یقینت در آتش است